Last night in Soho και μια παράλληλη ζωή

Πριν κάποιο διάστημα αποφάσισα να καθήσω να δω το Last night in Soho. Μια ταινία με δύο πρωταγωνίστριες και δύο ζωές. Η Anya Taylor Joy έχει γίνει μια από τις αγαπημένες μου ηθοποιούς μετά το Queen’s Gambit οπότε ότι νέο βγαίνει που παίζει μπαίνει στη λίστα μου. Ωστόσο ας μην πολυλογώ και ας σου γράψω για την ταινία.

Last Night In Soho – Υπόθεση

Η Ελίζα (Thomasin McKenzie) θέλει να κινυγησει το όνειρο της και να γίνει σχεδιάστρια μόδας. Όσο σπουδάζει θα χρειαστεί να μείνει σε ένα διαμέρισμα σε μια παλιά πολυκατοικία. Ξαφνικά ένα βράδυ μέσα στον ύπνο της θα αρχίσει να της συμβαίνει παράξενο. Μεταφέρετε σε μια άλλη εποχή, συγκεκριμένα στη δεκαετία των ’60. Με αυτό τον τρόπο θα καταφέρει να παρακολουθήσει τη ζωή της Σάντυ (Anya Taylor Joy). Η οποία το μόνο που ήθελε είναι να γίνει τραγουδίστρια. Τι της συνέβη όμως πραγματικά; Ποια είναι τελικά η Σάντυ; Πως αυτή η παράλληλη πραγματικότητα θα επιρεάσει την Ελίζα στη ζωή της;

Photo by iMDB

Last Night In Soho – Η άποψη μου

Η υπόθεση δεν με τράβηξε στην αρχή και αλήθεια είναι πως αν μια ταινία δεν έχει ξεκάθαρη ροή στο παρόν και παρελθόν, με κουράζει. Εδώ όμως δεν συνέβη μιας και από την άποψη την σκηνοθεσίας και του μοντάζ είναι ήταν αρκετά καλή για τις δικές μου προτιμήσεις. Κάπου εδώ να αναφέρω πως ο σκηνοθέτης είναι ο Edgar Wright. Ο οποίος από όσο έψαξα έχει σκηνοθετήσει και γράψει για πολλές ταινίες οπότε έχει αρκετή εμπειρία στον χώρο. Επίσης να πω ότι μου άρεσε πολύ και η φωτογραφία, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να θέλει να βγάλει screenshot. Δεν συμβαίνει συχνά αυτό.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά όμορφες. Δεν είναι οι καλύτερες που θα δεις στη ζωή σου , όμως σίγουρα δεν θα σε κουράσουν. Κάτι που εμένα με ξένιζε από το να πάρω την απόφαση να την δω είναι τα στοιχεία τρόμου. Παρόλα αυτά δεν είχε καμία σκηνή που να ήταν πολύ αποκρουστική. Συγκεκριμένα οι “τρομακτικές σκηνές” είναι ελάχιστες, οπότε μην το φοβηθείς. Επειδή αυτό που κυριαρχεί είναι το δράμα. Όσο για το μυστήριο, ναι μεν σε κρατάει σε μια αγωνία αλλά λίγο πολύ ψηλιάζεσαι τι θα συμβεί στη συνέχεια. Τελικά ο ολοκλήρωση της ταινίας σου προσφέρει ανάμεικτα συναισθήματα ή τουλάχιστον σε εμένα. Χάρηκα πολύ με την ολοκλήρωση του χαρακτήρα της Ελίζας, αυτό είναι γεγονός. Όμως νιώθω ότι η Σάντυ χρειαζόταν ένα διαφορετικό φινάλε, δεν είμαι απόλυτα σίγουρη.

Η ταινία μου έδωσε το εξής μήνυμα. Δεν ξέρεις πότε που θα σε βγάλουν τα όνειρα σου. Μπορείς να κάνεις τις καλύτερες επιλογές, να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους και να σε οδηγήσουν όλα στον δρόμο που θες. Μπορεί όμως να πάνε και όλα λάθος. Αυτό είναι κάτι που ίσχυε το ’60, ισχύει τώρα και για πάντα. Εν κατακλείδι είναι μια ταινία που στη προτείνω ανεπιφύλακτα και θεωρώ πως σε βάλει σε σκέψεις. Εμένα τουλάχιστον, με έβαλε.